ارزیابی توان اکولوژیکی و اولویت بندی پهنه های مستعد توسعه اکوتوریسم (مورد مطالعه: شهرستان مینودشت)

به منظور اجتناب از پیامد های نامطلوب گردشگری، توسعه آن باید اندیشیده شده باشد. یکی از راه های حصول به این مهم، ارزیابی توان اکولوژیک و برنامه ریزی زمین است که نهایتاً به الگوی بهینه توسعه مقصد گردشگری منجر شود. شهرستان مینودشت با برخورداری از پارک ملی گلستان، مناطق حفاظت شده لوه و زاو، پارک های جنگلی و آبشار های زیبا، از پتانسیل بالایی در توسعه اکوتوریسم برخوردار می باشد؛ اما پاکتراشی جنگل ها، جاده سازی و تغییر کاربری ها در عرصه های جنگلی و حفاظت شده و حضور کنترل نشده دام در جنگل در این منطقه، موجب عدم انطباق میان فعالیت و نوع کاربری تعریف شده با ساختار طبیعی منطقه شده است. در نتیجه به منظور توسعه پایدار اکوتوریسم در این شهرستان، نیاز به ارزیابی توان اکولوژیکی و اولویت بندی پهنه های مستعد اکوتوریسم است. در این پژوهش با به کارگیری سیستم اطلاعات جغرافیایی (gis) و با استفاده از مدل اکولوژیکی، پهنه های مستعد توسعه اکوتوریسم متمرکز و گسترده شناسایی شدند. از 1362 واحد زیست محیطی شناسایی شده در شهرستان مینودشت (به مساحت 1576 کیلومتر مربع)، 83 واحد، به مساحت 1098 هکتار توان اکوتوریسم متمرکز طبقه 2، 413 واحد، به مساحت 45237 هکتار توان اکوتوریسم گسترده طبقه 1 و 623 واحد به مساحت 90293 هکتار توان اکوتوریسم گسترده طبقه 2 داشتند و 243 واحد به مساحت 21931 هکتار مستعد اکوتوریسم نبودند. سپس چهار پهنه مستعد اکوتوریسم متمرکز که مساحت کافی را داشتند (بیش از 200 هکتار)، با استفاده از فرایند تحلیل سلسله مراتبی (ahp) و با در نظر گرفتن معیار های جاذبه های طبیعی و فرهنگی، تسهیلات و امکانات، دسترسی و نزدیکی به سکونتگاه ها، اولویت بندی شدند. منطقه گلستان به دلیل نزدیکی به سکونتگاه ها، تسهیلات و امکانات و راه ها، اولویت اول را به خود اختصاص داد.